tekstkriebels

Op 1 januari, je weet wel: die ene dag op een jaar waarop maagoprispingen eerder regel dan uitzondering zijn, moet ik werken. Elk ander lid van de mensheid vloekt bij zo’n vooruitzicht. Ik niet. Werken op nieuwjaar betekent, per definitie, dat ik zowaar nog werk heb op die datum. En dan ben ik — beeld je nu maar gerust tromgeroffel in — zowaar vijf maanden fulltime eindredacteur. Een prestatie, en dan nog vooral voor mijn collega’s.

Anno 2007 ben ik aan mijn huidige job begonnen met een doel voor ogen: 21 worden op de redactie. En ik mag me, in dat opzicht volgens mijn geboortebewijs, succesvol noemen. Ik (over)leef nu al een drie maanden op Kobbegems mooiste. Dat brengt kleine, maar wel merkbare, evoluties met zich mee. Een chef nieuws knikt al eens als ik passeer, mijn directe overste walgt niet meer bij elk woord dat er uit mijn mond drupt en ook van collega’s ervaar ik al eens iets dat mag doorgaan voor collegialiteit.

Na een geslaagde testweek heeft de hele groep wijn en taart gekregen. De mix van suikers en alcohol moest ons aanzetten tot creativiteit, of tot een gevoel van erkenning. In elk geval heeft het me gesmaakt. Lichtjes aangestoken heb ik nog twee pagina’s opgesteld. Lezers uit de regio Kempen: mijn excuses. Het citaat “Zuipen, zuipen, zuipen!” was niet de correcte reactie van de man die net zijn huis verloor.

“De media” zijn hip, cool en dé ideale werkplaats. Dat beeld heerst er toch zowat over de media. Goed, de uren zijn niet schitterend, maar het werk is afwisselend en je leert leuke mensen kennen. Allen daarheen. “De media” hebben zo’n pak voordelen, dat elk nadeel wordt afgedaan als een makkelijk zijweggetje. Iets wat je er maar moet bij nemen met de glimlach. Zoals schoonouders.
De waarheid zit hem, zo heb ik althans gemerkt, iets dieper. De uren zijn moordend en vernietigen eetgewoontes en vriendschappen. Welk vriendje wil er met mij nog spelen? Ik werk elke dag van 14 tot 22-23uur. Thuiskomen en slapen zit er (mentaal na een erg uitputtende dag) niet in. Gevolg: opstaan om 9uur ook (liever) niet. Wie wil er met mij nog spelen? Ik ben niet beschikbaar tussen 13-24uur en ik slaap graag tot 11uur (inclusief hygeniëtaken). Geen wonder dat de media zo’n kliekje is. Er is gewoon geen tijd voor buitenstaanders.

Mac-gebruikers aller lande, u werkt met een prachtig systeem. En toch kan het beter. Met de site IUseThis.com (vrij vertaald: “ik gebruik dit”) kan je zien welke programmaatjes er vernieuwd worden. Je kan ook zien hoeveel geregistreerde gebruikers — en dus hoe populair — een bepaald programma heeft. Zoek je een handig stukje software om mee te bloggen? Geen probleem, typ ‘blog’ in het zoekveld en de klus is zo geklaard.

…•—

Mac heeft ook tal van leuke shortcuts voor tekstverwerkers ingebouwd. Een ‘lang koppelteken’ plaats je door alt en koppelteken samen in te drukken. Een ‘dik zwart bolletje’ plaats je door alt en punt (en dus ook shift) samen in te drukken. Drie puntjes krijg je door alt en punt te typen (zonder shift dus). Zo zijn er nog andere tekens, maar door de weinige relevantie op de redactie, ken ik ze niet.

Nog eentje dan. Wie een scrollmuis heeft, kan vlot inzoomen door te scrollen en terwijl de controltoets in te houden. Tot daar de drie tips van SOS Piet(erjan).

Vorig jaar had ik — op dit moment — een vakantiejob bij Netwerk, het magazine over alles wat de digitale streber lezen wou. In maart van dit jaar is het magazine gesneuveld. Een slachtoffer van dat ander medium, het web (en door publiciteitszaken). Ik zou ook, enkele maanden later, beginnen aan mijn laatste jaar journalistiek. Ondertussen ligt dat jaar achter mij. — Ja, ik ben afgestudeerd, met mooie cijfers die ik naarmate de herinnering nostalgie wordt, zal opkloppen tot “megasupermooie cijfers” — Ik heb een stage en eindwerk ingeleverd. En het belangrijkste: ik werk al.

Het laatste jaar op de schoolbanken stond in teken van de periode die erna zou komen. Zowat iedereen wou zo’n “leuke job in de journalistiek”. We waren met velen; en slechts enkelen staan waar ik nu sta. Al heeft dat meer met geluk dan met intrinsiek talent te maken. Ik heb de juiste kansen gekregen en die dan genomen (dikwijls met meer dan één ei in mijn broek). Anderen kwamen dat hele laatste jaar door pochen met hun ‘contacten’ en schoolse verwezenlijkingen. Zij moeten nu (noodgedwongen) een job zoeken in een andere sector of verder studeren. De prijzen worden uitgedeeld aan de meet.

Al is de journalistiek zeker niet zo subliem als het collectief geheugen ons wil doen geloven. Wie verder kijkt, dan de neus lang is, ziet veel lange dagen of lastige opdrachten. En voor een eindredacteur: zonder waardering. Qua narcistische trekjes valt het dus erg tegen. Nalezen en herschrijven tegen de klok. Hoe beter de eindredacteur zijn job doet, hoe meer lof de journalist krijgt. Voor een twintigjarige snotneus — die zich als geen ander wil bewijzen in het wereldje — komt dat hard aan.

Vorig jaar had ik — op dit moment — een vakantiejob bij Netwerk en een droom om ooit te staan waar ik nu sta. Zoiets heet evolutie of nog in de volksmond: “dikke chance”.

Gek toch, hoe een imago de reacties op een (nieuws)feit bepaalt. Als Het Laatste Nieuws een (schrijf)fout op hun website plaatst, dan is dat “toch weer typisch van ‘t Laatste Nieuws“, maar als De Standaard dat doet “dan is dat een jammerlijk foutje van De Standaard”. VTM is slecht, StuBru en Werchter rulen. En ga zo maar door.

Apple lanceerde deze week een nieuwe versie van iLife. Dat is een softwarepakket met verschillende programma’s die gebruikers in staat stellen om hun foto’s, filmpjes en muziek te beheren (en maken). In de nieuwe versie van dat pakket zitten minder features en toch juicht de gebruikersgemeenschap. Wie kan dat nog begrijpen? En toch zijn er mensen die 80 euro neertellen voor de nieuwe versie, om minder te kunnen doen met dezelfde software. “Apple weet wat ze doen”, klinkt het.

Vandaag zijn we donderdag 9 augustus. Dat betekent dat ik al negen dagen een eindredacteur ben. Teksten nalezen, voor de lol en voor de centen. Alles is nog maagdelijk nieuw en het woord proef — al dan niet gevolgd door het woordje contract — wordt nog meermaals per dag vermeld. En toch ben ik apetrots, want ik werk voor “De Media”. Ik kan kakken op dezelfde WC-bril als Luc van der Kelen. Ik heb ook een chaos gecreëerd op mijn (zeer voorlopig) bureautje. Ik mag mee zuchten over “die verdekselse werkuren”, net als mijn collega’s — mannen en vrouwen met een perskaart; “echte” journalisten. Elke ochtend wens ik hen een aangename werkdag. Dan stap ik richting koffieautomaat — om een chocomelksken te halen; koffie is voor de mannen met een perskaart — en rits ik een hoop kranten mee. Al neem ik er honderd, geen kat zou opkijken. Nee, want dit is “De Media”, hier heb ik al die jaren voor gestudeerd.